Bir yolcunun sayfası..

Yüzleşme

2011-12-26T13:58:00.000-08:00

Böyle garip ve bir o kadar yoğun bir hafta sonuydu, bir çok kesimden insanı inceleme şansı buldum, geçmişten ve gelecekten.. Hata yapan insanlar gördüm, pişmanlıkları su yüzüne çıkmış insanlar, dilekleri olan insanlar, geçmişlerinden kurtulamayan ah almış insanlar.. Kimi olaylar vardır hiç affedilmeyen, gurur işte burada ortaya çıkar bir şeyleri değiştirmeye çalışırken onlar yön verir sana ve düşünceler çıkmaz asla zihninden. İnsanlar dertli, insanlar kaygılı, insanlar çabalıyor çünkü her zaman geçmişleri önlerine çıkıyor, bunu yapmasaydım, şu olmasaydı diye. Uzun zaman sonra İstanbul'daydım, uzun zaman sonra bu kadar güzel gözüktü gözüme o essiz şehir, boğaz olsun kaldığım semt olsun dolaştığım sokaklar olsun güzel geldi, sanki yenilenmişti sanki boğaz'ın rengi daha da güzelleşmişti, önceden kapkara görürdüm ama şimdi sanki güneşin doğuşundan önceki o hiç bir yerde görmediğim hayranlıkla izlediğim mavilikteydi ve bunu fark etmek ne güzeldi. Geçmişten insanlarla görüştüm işte hatalarıyla yüzleşmiş olanlarla, geleceğe dair umutları olanlarla. Ama peki ya ben neredeydim o durumda? ne yapmam gerekiyordu? Bu aralar hep bunları düşünüyorum; mutluluk, umutlar, üzüntüler ve hayaller işte. Ama yorulduğumun farkındayım bende bütün gün uyuyarak geçirdim zaten tek üzüntüm kar yağarken konyak bulamadık ya ona yanarım ama olsun güzeldi, yüzleşmem gereken geçmiş ile yüzleştim ve anladım ki kazançlı olan benim, hayatımı yaşayan benim, kaderimi çizen benim, gülümseyen benim ve ileriye doğru adım atan yine benim.. İstiklal, Ortaköy, Etiler, Balta limanı, Üsküdar ve Kadıköy ne anılar gizli ne güzellikler saklı bir daha ki sefere görüşmek üzere gerekirse ithal konyak bulup boğazı geçerken yudumlayacağım bir kış vakti..

Zihnimiz ardındaki Dünya

2011-12-19T14:51:00.000-08:00

Kışın başıydı soğuktu, içini sıkan bir pus vardı etrafında koştukça içinde kaybolduğu renklerin iyice grileştiği yarı is yarı sis arasında ıslak ve soğuk bir günde koşuyordu yavaşça kaçarcasına.Nereye koşuyoruz böyle diye korkarcasına gözünün ucuyla etrafına bakınıyordu. Hafif yağmur koştukça yüzüne çarpıyor ve gözyaşlarına karışıyordu. Tatlı ve acı bir olmuştu o an, sanki bir yandan umutları yeşertmeye çalışan bir yağmur tanesi ile diğer yanda içinde kaybolup giden umut parçalarını atmaya çalışan duygular bir olmuştu ve yavaş yavaş akıyordu birlikte koşup giderken ardında. Düşünceler zihnini zorlamaya başlamıştı, bunca sene sonra yine yalnız başınaydı neredeydi eski dostları eski çevresi. Ne yapmıştı ki böyle yalnız kalmıştı, umutsuzluk, karamsarlık iyice içine çökmüştü belki bu yüzden koşuyordu o sis perdesini aralamak için, belki bir umut bahar'a yetişmek için, içini yeniden rengarenk bir şekilde boyamak için umutsuzca son bir çaba ile koşuyordu. Sanki kulağında gidiyorum şarkısı yankılandı, işte gidiyorum bir şey demeden ve gidiyordu, ne kimsenin haberi vardı gittiğinden ne de kimse yokluğunu fark edecek kadar yakınındaydı. Bir anda duraksadı sanki sis yavaş yavaş yok olmaya başlamıştı, yağmur taneleri azalmış ve güzel bir gökkuşağı onu karşılıyordu, gülümser gibi oldu ama neresiydi burası çok tanıdık geliyordu, kenarda köşede eski anılar vardı, bundan yıllar önce yerleştirmiş olduğu güzel ve gizli anılar, yavaş yavaş hafızası canlanmaya başladı eskiden saklanmak için yarattığı dünyadaydı zihninin en derin köşesinde yine tek başına yine herkesten uzakta yine yalnız ve güvensiz..

Telefonda son görüşme..

2011-12-06T14:46:00.000-08:00

Bir umut telefonuna sarıldı aramak istiyordu aklından geçenleri söylemek için, en azından içinde kalmasın diye son bir kerede olsa içindekileri dökmek için.. Çok tahammül göstermişti, çok yorulmuştu kendisinden vermişti artık ve yavaş yavaş tükeniyordu buna rağmen karşısındaki hiçbirşey yapmıyor ve hala üste çıkmaya kendisini haklı göstermeye çalışıyordu. O kadar emek meğer boşunaymış işte, onca ay onca yıl bir hiç uğruna yaşamış, hem lanet ediyordu hemde seviniyordu ama son kez aramak son kezde olsa tüm sinirini içinden atmak istiyordu. Yoksa bir zehir gibi bir hastalık gibi bedenini ele geçirmeye başlayacaktı içinde tuttukları. O kadar karanlıkmış ki aslında sakladıkları dipsiz bir kuyu gibi simsiyah ve karanlık. Ne zaman bir umut tohumu atmaya kalksa o dipsiz kuyuya en azından bir renk getirsin diye en azından bu sefer doğruyu söylemek için ancak her defasında o umut tohumu dipsiz kuyuda kayboluyordu ve kararıyordu içindeki zehir gibi. Şimdi en büyük sınavıydı işte nasıl söyleyecekti, nasıl başaracaktı kalbi güm güm atıyordu telefonu eline aldığında, yavaşça numarayı çeviriyor tam arayacakken bir kenara tekrar fırlatıyordu elinden telefonunu ya diyordu ya yine yumuşarsam, ya yine hata yaparsam diye,neredeydi işte o eski kendine güveni, o cesur herşeyi başarabilen insan. Bu kadar çok mu yorulmuştu bu kadar çok mu korkaktı işte bilmiyordu.. Ama yinede kararlıydı bu sefer silecek bu sefer yok sayacaktı geçmişi, tekrar aldı telefonu eline ve aradı sesi titredi ama söyledi içindeki karanlığı akıttı zehrini bir nefretle bir acımayla birlikte..

The Fall

2011-11-27T16:20:00.000-08:00

Alexandria: [crying as Roy finishes the story] Why are you making everyone die?
Roy Walker: Because... everything dies.. Everything is going to die, like us, like love and like our dreams.. Keşke keşke o küçük kızın dediği gibi bizde korkularımızdan o bir kaç kelimelik söz ile kurtulabilsek "googly googly googly begone" sihirli bir sözcük gibi işte ama hayat gerçek ve soğuk çoğu zaman aynı Blue Bandit'in dediği gibi "What a mystery this world, one day you love them and the next day you want to kill them a thousand times over". yaşarız bu duyguyu en çıkmaz sokaklarda, umutsuzluğa kapıldığında veya daha çok kandırıldığımızda.. Lafı daha fazla uzatmaya gerek yok aslında hepimiz kendi hikayemizi yazıyoruz bir nebzede olsa kendi hayatımızı yaşıyoruz işte ne gösterir bilmiyorum ama biraz değişiklik şart, az kaldı zaten önce bir ankara oradan istanbul yapmak lazım bu arada bu filmi de tekrardan izlemek şart oldu..

Geçmiş ile gelecek arasında..

2011-11-24T11:24:00.000-08:00

Yine aynı sahne işte zaman geçiyor insanlar değişiyor, oturduğum yer değişiyor, içtiğim şarap değişiyor, yaktığım mum değişiyor ama yine düşüncelerimle başbaşa kalıyorum yine oyuna getiriliyorum, yine umutlarımı yakıyorum her yeni bir mum ile ne zaman bitse tükense mum bende bitiyorum bir yalan ışık altında oturuyorum.. Dışarısı soğuk insanlar gibi, dışarıda yalan var, dışarıda insanlar birbirini aldatıyor, kandırıyor, arkasından gülüyor ama olan hep sana oluyor işte. Buraya geldiğimde herşeyin daha farklı olacağını düşünüyordum, bir umuttu aslında bu ama boşa çıkan, ne iyiyim ne de kötüyüm işte sadece yaşıyorum, kahkaha atmayalı çok oldu, ağlamayalı çok oldu, kandırılmayalı çok oldu güzel günler işte geride kaldı, geçmişte yaptığımız hatalar yine gün yüzüne çıkmaya başladı, pişmanlıklar yeniden ortaya çıktı, keşkeler uyumadan önce zihnimize yerleşti. Özlüyorum kar altında yürümeyi, sokakta içmeyi, arkamda güvendiğim insanlarla yürümeyi ama şimdi neredeler işte yavaş yavaş birer anı olarak kalıyoruz, yavaş yavaş yok oluyoruz, yavaş yavaş soyutlanıyoruz işte..

Bir Ankara Macerası.. Part 1

2011-11-18T16:19:00.000-08:00

Beş senelik bir macera sonunda yine yol gözükmüştü maceranın başladığı noktaya, neler yaşamıştı bu süre zarfında, ne kadar büyümüştü, zaman ne çabuk geçmişti bir gün biteceğini biliyorduk ama bu kadar çabuk, bu kadar hızlı bitmemeliydi yaşanılanlar.. Oysa daha ilk yolculuğa çıkmadan önceki akşam yemeğini dün gibi hatırlıyordum, verilen son öğütler, içinde kalan biraz hüzün biraz heyecan biraz korku büyük bir bilinmezlik. Yollar gözümde büyüyordu, bu puslu ve kara şehrin beni yutacağını düşünüyordum belkide, ne yapacaktım? nerede kalacaktım? Nasıl geçecekti bunca sene? Öyle bir geçip gitti ki aldı ömrümden beş sene aldı götürdü ama yerini bir o kadar tecrübeyle, güzellikle ve kimi zaman ise sıkıntı ile doldurup geçti.
Yolculuğa başladığımda korku dolu gözlerle geriye bakmıştım, uzun sürecek olan bir yolculuk ve her bu yola çıkışında olduğu gibi burada şu anda oturduğum yerde mola vermişti otobüs, kışın geceleri soğuktan içimi titreten bu şehirler arası yol, yazın eve dönmenin verdiği güzel bir huzur olmuştu birden. Kaç kitap bitmişti yine bu yollarda, ne hayaller kurulmuştu bitmez bilmeyen gecelerde. Ama hiç bilmiyordum ki bu yollarda kaybolurken aslında zamanla kendimi bulacağını ve aslında bu yoldan geriye bir çok dost, bir çok tecrübe, bir çok kayıp ancak zaferle döneceğimi.
Eskiden sanki yollar daha uzun gibi gelirdi, sanki hiç bitmezdi. Yola çıkıldığında otobüste çekilmez bir ses duyulur, uyuduğunda rüyalarına giren ve yolculuk süresince hiç bitmeyen bir uğultu gibi kulağımızda yansıyan küfrederek, boynun tutularak uyumaya çalıştığımız, yanı başımızda tanımadığımız insanlar, yorgun gözlerle bir şeyler getirmeye çalışan muavinler ve bitmez bilmeyen bir yol işte. Kimi zaman kar altında kimi, zaman ise yağmur altında yıldızları izlemeye çalışırsın o ayaz gecelerde, kimi anlarda ise keyif verir şayet yanında bir dostun varsa, ısıtırsın içini sohbetiyle ve o molalarda içtiğin tadı bozuk çaylarla. Afyon’a geldiğimizde yolun az kaldığını bilirdik, uykusuzluk insanların gözlerinden okunurdu, kimi zaman ise uyumaktan yolun ne çabuk geçtiğini anlamazdık. Gecenin 3'ü veya 4'ünde bir sıcak çorbayı içmeyi hak edersin işte o kadar yoldan sonra, belkide güzel olan nadir anlardan birisi budur işte buz gibi havada yarı sersem bir şekilde o mola yerinde oturmak ve insanları izlemek çorbanı yudumlayarak. Sonra hiç kalkmak istemediğin bir anda anons duyulur 22.30 Ankara yolcuları lütfen yerlerinize otobüsünüz hareket edecektir yine hüzün kaplar yavaş yavaş geçersin yerine hem uykun vardır hemde yoktur işte o an zaman yavaşlar ve en sonunda durur.. Ankaraya ilk giriş bir başka hüzünlü hikayedir aslında, Polatlıdan sonra yolun hiç bitmemesini dilerdi, o boş ve kurak yol sanki ruhundan bir parça alıp götürerek devam ederdi, içini daha fazla boşluk duygusu doldurarak. Sonrasında ise şehirler arası terminal’e girdiği o an, belkide hayatında görmediği kadar çok insan bir şehirden bir şehre gidip geliyordu ve her biri zihninde yüreğinde bir umut götürüyordu, kimisininki bir kurtuluş, kimisininki bir hapis hikayesiydi ama hepside aynı yerde keşisiyordu.
Otobüsten inmek bir başka çileydi sanki düşünüyordu nereye gideceğini, yolunun nereye çıkacağını..

Minta Bir Ayrılık Bir Yoksulluk Bir Ölüm

2011-11-11T16:42:00.000-08:00

Ne güzel kitapsın sen okuyup bitirmek istemediğim en derin, en güzel, en özgür hikayenin birleştiği bir kitap..

ege'nin muğla 'sı ile miami 'nin louderdale'i birbirine ne kadar benzer , birbirinden ne kadar farklıdır. belki de bunu en iyi bu iki kıyı
arasında gidip gelen caretta carettabilebilir.onun bu romandaki adı minta...
özgürlüğün simgesi olan minta.. o sessizce herşeyi gördü ve anlattı. yelkenlileri , buharlı gemileri , denizaltıları ,plastik torbaları ,sehirli atıkları ve elbette insanları...

'' minta'' , efendilerin ve kölelerin yüzyıllık tarihiyle , 20. yüzyılın hikayesiyle buluşturuyor bizi (ha bu kadar zaman diliminide 348 sayfaya koyuyor) bir yanda nada , mısırlı hüsnü paşa , salime hanım , amira , arap nijat , hamra ve şerif...
diğer yanda naja , seminol reisi yaralı tilki , bataklık rüzgarı, nay , t.j. , rose ve ray....ve onlar farklı coğrafyalarda aynı kaderi paylaştılar...

köleliğin , savaşların , ırkçılığın ve göçlerin acısıyla savrularn insanların öfkeleri , isyanları , günahları , sırları , suçları ve tabii ki aşklarıyla yüzyüze geldiler....

Hatalar

2011-11-01T14:54:00.000-07:00

Son zamanlarda ne kadar çok düşünür oldu geçmişi, yaptıklarını, kendisini.. Sanki bu dönem geçmişinde doğru gelen konular tarafında içinde, ruhunda, zihninde yargılanma sürecine girmişti. Düşünceler hiç bitmiyor zihnini kemiriyor ve geçmişe itiyordu, zihinde saklı olan, kaybetmek istediğimizi anılar yeniden su yüzeyine çıkmaya başlıyordu, meğer zamanında doğru yaptığını düşündüğü ama aslında en baştan yanlış yola saptığını çok geç anlamıştı. Gözler kapalı, zihin kapalı, duygular kapalı olarak ilerlemiş sonunda ne olacağını düşünmemiş ve buraya kadar gelmişti. Tam göğsünde bir boşluk sanki güneşin önünde dursa güneş ışınları o boşluktan diğer tarafa geçecek. Ne zor sınavlar atlatmıştı da kendi sınavından çakacaktı, hiç hazırlanmadığı yerlerden gelmiş ve delip geçmişti işte.. Şimdi asıl önemli olan ne yapması gerektiğiydi, işte o yüzden ya çok dikkatli davranıyordu işte o yüzden ya adım atmadan önce düşüncelere dalıyordu işte o yüzden ya güveni kaybolmuştu.. Zaman ilerliyordu hemde hızla, yetişmeye çalışırken kimi zaman geriye dönüyor, kimi zaman yanlış yola sapıyor ama kaybolmamaya çalışıyordu, bildiği yol geçmişiydi, hatalarıydı işte, şimdi o bildiği yoldan ters yöne sapmalı ve ilerlemeli yavaş ve emin adımlarla, kendine güvenerek, yaşadığı o hayatı kendi yaşadığı için belkide başka bir şansı olmadığıiçin belki biraz fedakarlık göstererek ilerlemeli hatalarından ders alarak belkide en baştan..

Kıpkırmızı tuğlalar arasında bir yaprak

2011-10-24T14:18:00.000-07:00

Yeni bir yola sapmış ilerliyordu usulca, yürüdüğü binalar kırmızı tuğlalarla örülüydü sanki 60ları yaşıyordu, parmaklarının ucuyla dokunup ilerliyordu her temas bir anıydı aslında, her tuğla birer anıyı örtmek için oraya dizilmişti zihninin ustaları tarafından, kimi zaman ne kadarda kolay saklanabiliyordu bu anılardan. Düşünüyordu hiç birşey yokmuş gibi ilerlemek ne kadar kolaydı ama kimi zaman ise ne kadar zorluyordu kendisini, o anlar vardı içkisini yudumladığı, mum altında oturduğu ve hiç birşey yapmak istemediği işte o anları yaşıyordu bu sonbaharda. Mevsimler ne güzel anlatır ruhunu aslında, sonbaharla birlikte yaprakları sararmıştı ve birer birer dökülmüştü, her yaprağın üstünde farklı kelimeler vardı.. güven, sevgi, dürüstlük, masumiyet vs... birbir düşüyordu köklerinin üstüne bu yapraklar birbir söküyordu içindeki bu duyguları. Yoluna devam ederken bakıyordu işte tuğlalara kaç defa aldatılmış kaç defa kandırılmıştı? Üst üste koyduğu tuğlalar bir şehir gibiydi sanki bir Truva gibi ayakta kalmaya çalışıyor. Bu anılardan kaçıyordu, ancak kimi zaman geliyordu ki bir anı, bir zehirli ok gibi vuruyor bedenini ve tüm tuğlaları yavaş yavaş yıkıyordu zihninden işte o an tüm anılar açığa çıkıyor ve zihnini çalıyordu, bedenini kontrol ediyordu ve bir ip ile bağlıyordu hiç bir yere gitmemesi için, yüzleşmesi için. Ama yüzleşmek o kadar kolay mıydı işte? Bir işkence gibi birbir saplanıyordu anıları bedenine çırpındıkça daha derine giriyor daha çok acıtıyordu.. Sonbahar ah sonbahar çıplak bir ağaç gibi bıraktı onu bir kenarda üstünde ise sadece eskiden kalma bir iz, bir şeyler karalı duruyordu.. Yinede yürümeye devam ediyordu işte parça parça yaprak dökerek kan akıtarak gidiyordu işte yalnız başına karanlıktan kaçarcasına...

Gölgelerin savaşı

2011-10-13T11:57:00.000-07:00

Birer gölgeydi bedenleri gizli ve saklı, sanki kendi silüetleri ardında yaşamaya çalışıyorlardı, ışıkları kaybolmuş renkleri solmuş, her biri kendi kalesinde yaşayan, başka kaleleri fethetmeye çalışan bireylerdi.. Adım adım yaklaştıkça ilk başta gölgeleri belirirdi duvarlara, bu yüzden belkide gölgeler şehriydi burası dev, uzun ve kapkara silüetler yansırdı hemen yanı başlarında, bir tehtit gibi uzak tutmaya çalışılan ve uğruna ne gölgeler kaybedilen bir savaş içersinde boğuşuyorlardı.. Bilmiyorlardı kimse başka birisinin kalesini ele geçirememiş, kimse bu savaşı kazanamamış, ancak hepsi teker teker denemiş yok olma pahasına vurmuş gölgelerini kalenin duvarlarına, karanlığa karışana kadar.. Bir gölge savunmuş, bir gölge saldırmış bir kısır döngü içerisinde eritmişler birbirlerini. Hiç birisinin cesareti yokmuş başka bir gölge ile bir olup savaşmaya, gölgeler acımasız, gölgeler zalim, gölgeler oyunbozan, kaybolan duygular ardında yaşam zormuş. Renkleri unutmuş, ışığı arayan gözlerle bir umut, bir güven duygusunu özler olmuşlar. Nasıl olmuştu bu aradan ne kadar zaman geçmişti? Bilinmezlik içerisindeydi, kimdi onları gölgeler altında yaşamaya zorlayan? Umutlarını, güvenlerini ellerinden alan bir bilinmez bir karanlıktı.. Herkes bir kahraman bekler olmuştu, ama kimse kahraman olmaya, farklı olmaya cesaret edemeyecek kadar karanlıktaydı. Hepsi gözlerini kapatmış, aslında yanyana geldiklerinde etraflarının ne kadar aydınlık olduğunu yakınlaştıkça gölgelerinin küçüldüğünü ve aslında birbirlerine yaklaştıkça çevrelerindeki ışığın ne kadar büyüyebileceğini ve aslında birbirlerinin ışığı olduğunun farkında değildi, tek yapmaları gereken gözlerini açıp birbirlerine yaklaşmaktı...

İçindeki adam..

2011-10-09T14:07:00.000-07:00

Yavaş yavaş ayağını sürüyerek yürüyordu, dizleri yırtılmış pantalonu ile üstü başı toz toprak içindeydi.. Bir an duraksadı etrafına bakındı yorgundu her halinden belliydi, ellerini hissetti bir sıcaklık vardı gözlerini kapattı ve yazı düşündü sahilde olduğunu ve elinde yuvarlak bir taş güneşten ısınmış avcunu yakan ama geçmişten bir anıydı o, artık geçmiş ile bugünü karıştırır olmuştu neredeydi ve nereye gidiyordu düşünmeye çalıştı biraz daha yürümeye devam etti ve bir bank gördü usulce oturdu ve elini yüzüne götürdü sıcaklık hala oradaydı anılar geliyordu gözünün önüne bir kız kahkaha atarak elinden tutup çekiyor, bir arkadaşı dostça elini sıkıyor, bir kediyi seviyor hepsi birer anıydı hepsi geçmişte kalmıştı, etrafın pusu tüm renkleri içine çekiyordu ve bekliyordu ressamının gelip yeniden elinde palet'iyle etrafı boyamasını renklendirmesini, siyah beyaz bir kara kalem çalışması gibiydi çiziklerle dolu düzeltilmeyi bekleyen kaç kayıp yıl yaşamıştı kaç yanlış duyguya kapılmıştı bir ağacın yaşını hesaplar gibi bulabiliyordu üstündeki çiziklerden son bir çizik daha atılmıştı birisi tarafından hiç beklemediği bir anda acıyla oturduğu yerde düşünürken tam ayağa kalkacakken birden gözleri karardı ve bir boşluk oluştu zihninde, kumral kız kalemi elinden bıraktı ve yarattığı esere bakıyordu bembeyaz bir kağıt üzerinde içindeki düşünen ezilmiş adamı çizmişti siyah ve beyaz...

tik tak

2011-08-17T14:33:00.000-07:00

Sessizlik hiç bu kadar zor olmamıştı, uzun zaman sonra etrafı o kadar sessizleşti ki kol saatinin tik tak sesleri oda da yankılanmaya başladı, tik tak, tik tak, zaman geçiyordu ama başka ses duyamıyordu, unutulmuştu sanki.. herkesten sevdiklerinden, dostlarından, herşeyden.. Oysa öyle anları olmuştu ki saatinin sesini hiç duymadığı sadece kahkahaların olduğu anları ama şimdi sadece tik ve takları vardı.. karanlıkta bir ay altında ışık bulduğu bir oda da bekliyordu hayallerinin gerçekleşmesini zamanın geçmesini tik takların atmasını tek başına çığlık çığlığa.. rüzgar ağaçları sallıyordu hışırtılar ve uğultular duyuyordu bu sefer ve yinede bekliyordu yıldızlardan oluşan bir yolu bulmayı ve onların yanına gitmeyi..

Bizim büyük çaresizliğimiz

2011-08-10T14:40:00.000-07:00

kimim ben, böyle çöle bulanmış
alnımda güneşin tokadı
kimim ben?
önümde üç günlük yol...
ve başımın üzerinde yırtıcı kelimeler,
dönüp duruyor.

kimim ben?
sen adımı söylerken...
sesinden meyveler toplayan.
anlamın kızıllaşıp battığı ufka doğru içimde kargacık burgacık bir kervan
kimim ki ben, sana rüyalar taşıyan?

gökkubbe alçak,
hırka dar,
tecrübem eksik,
söyle,
kimim ben?

Demedim mi?

2011-08-09T15:28:00.001-07:00

Demedim mi?
Oraya gitme demedim mi sana,
seni yalnız ben tanırım demedim mi?
Demedim mi bu yokluk yurdunda hayat çeşmesi ben'im?

Bir gün kızsan bana,
alsan başını,
yüz bin yıllık yere gitsen,
dönüp kavuşacağın yer ben'im demedim mi?

Demedim mi şu görünene razı olma,
demedim mi sana yaraşır otağı kuran ben'im asıl,
onu süsleyen, bezeyen ben'im demedim mi?

Ben bir denizim demedim mi sana?
Sen bir balıksın demedim mi?
Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın,
senin duru denizin ben'im demedim mi?

Kuşlar gibi tuzağa gitme demedim mi?
Demedim mi senin uçmanı sağlayan ben'im,
senin kolun kanadın ben'im demedim mi?

Demedim mi yolunu vururlar senin,
demedim mi soğuturlar seni.
Oysa senin ateşin ben'im,
sıcaklığın ben'im demedim mi?

Türlü şeyler derler sana demedim mi?
Kötü huylar edinirsin demedim mi?
Ölmezlik kaynağını kaybedersin demedim mi?
Yani beni kaybedersin demedim mi?

Söyle, bunları sana hep demedim mi?
Mevlana Celaleddin Rumi

hey joe

2011-08-06T14:20:00.000-07:00

Hey Joe
bedenlerimiz için, kokulu bahçe!
ütopyalarımız için, güneş ülkesi!
arkadaş evlerinde unutulmuş siddharta,
yarım ay birinci paketi,
kalın dumanını araladığımız ot
içimizde nepal, içimizde tibet
pencere camlarında arkadaş ıslıkları
bodrum’da zıpkın yemiş bir yazdan
çıplak yara göğsümüze dizilmiş deniz kabukları
içimizde bir türlü yatışmayan
yaralı hayvan
kendimizi dünyaya çarpa çarpa kırmaya çalıştığımız kabuk
neye küsmüşsek küsmüşüz bir kere, içimizde küs çizgisi
denize benzeyen ya da denizsizliğe
el ele tutuştuğumuzda, bir yazgı gibi avucumuzun içinde
canımdaki ateş olmasa bunca yıl sonra söylemezdim şiirini joe,…..
Bazen sarhoşken kalabalığın içinde yüksek sesle söylüyorum adını
ya da birinin kollarındayken, bazen pencereyi açıp sokaktan geçiyormuşsun gibi ardından sesleniyorum.
Hep başkaları bakıyor yukarıya. Ben gülümseyerek, gitti, diyorum, yakalayamadım gitti.
Sahi gittin mi joe? Yoksa hiç mi olmadın?

Bir kaç hafta..

2011-07-06T15:23:00.000-07:00

Yeni yerler bulmak yeni sahil kasabaları keşfetmek gibiydi bu bir kaç hafta, en güzel yeşilde ve en güzel mavide kendini bulmak gibiydi bu bir kaç hafta, hiç bitmeyecek olan güzelliklerin başlangıcıydı bu bir kaç hafta, gülümsemek ve özlem duymaktı bu bir kaç hafta..

Deniz kenarı..

2011-07-06T15:01:00.001-07:00

İçiyorum keyiflice bir yanda deniz bir yanda yıldız, püfür püfür esen bir yaz rüzgarı içimi titretirken dalıyorum anılara hayallere, kaldırıyorum şarabımı havaya birazını denize birazını içime döküyorum ki gücenmesin kıskanmasın bu güzel deniz bu huzur kaynağı, dalgalarıyla karşılık veriyor sanki seviniyor bir anda sarılmak istiyor şaraba o da biliyor sonuçta huzur bu keyif bu ve paylaştıkça daha güzel olur hem anlam kadar her o an'a tüm güzelliğe, ahh tabi unutmadan bir de müziğimiz olmadan olmaz ruhumuzuda beslemek gerekiyor tabi ki bir nevi terapi diyebiliriz belkide bir ömrün yorgunluğunu üzerimizden atmak gibi veya bavulları denizin dibine yollamak işte.. Aslında baktığın zaman hayat burada renk alır mavi ve yeşil işler ruhuna aynı bir ebru yapar gibi yazarsın renklerinle doldurursun huzurla neşeyle içini ve tabi en güzel anlarda gün doğumu ve gün batımıdır sanki deniz uyanır gün doğumuyla birlikte, çarşaf gibidir dibi gözükür o kadar güzel o kadar huzurlu ve gün batımı renklerin karışımı kırmızının tonları ve ay'ın çıkışı güzel ya değişilmeyecek güzellikler, gerçek güzellikler..

Her ne olursa olsun

2011-04-20T15:05:00.001-07:00

Her ne olursa olsun diye düşündü önünde iki seçenek vardı; aşkı yaşamak veya aşkı yazmak. Bu ikilemi bir kaç defa yaşamıştı zaten ama her seçeneğinde nedense kayıpları oynamıştı. Sanki bir tiyatro oyuncusunun repliğini unutması gibi, farkındaydı birşeyleri değiştirmek için daha fazla çabalaması gerektiğini ama nereye kadar. Bindikçe biniyordu yük sırtına ve git gide eziliyordu o yük’ün altında, unutmaya çalışıyordu geçmişini ancak kolay mıydı anılardan kaçmak, gizlenmek. Oysa küçükken ne kolaydı saklambaç oynamak oysa şimdi düşüncelerinden bile saklanamıyordu. Ansızın birilerinin hayatına giriyordu sonra hiç beklemediği anda seviyordu bağlanıyordu ve kıskanıyordu ister istemez ama elinde değildi ki belkide tüm iyiliklerin yanında olan bir kötü huydu bu ve kontrol etmeye çalıştıkça daha çok batıyordu. Boşvermeye çalışıyordu bir yandan da yapacağı o kadar işin ardında birde yükünü taşımaya çalışıyordu oysa onun istediği sadece onu anlamaları ve güvenmeleriydi. Ama insanlar bencil, insanlar düşüncesiz kendi dertlerini birisinin üstüne atıp hiç düşünmeden çekip gidebiliyorlardı işte olanda işte ona oluyordu.
Yine böyle puslu bir günde uyanmıştı, bahar gelmesine rağmen hava buz gibiydi içine işliyordu sanki nefes aldıkça titretiyordu tüm bedenini. Dışarıya baktı yağmur bulutları toplanmıştı birden hüzün doldu içi çünkü daha yeni tomurcuk açan çiçekler döküleceklerdi . Düşündü belkide kendiside o çiçeklerden birisiydi bir yalandı aslında yalan’ı yaşamak isteyen, bir sıcaklık gördü diye tüm güzelliğini ortaya seren bir yalandı aslında. Oysa meyve vermeyi isterdi en azından kaybolurken bile bir kişi mutlu olacaktı onunla, o bir kaç saniyenin tadını çıkartacaktı ancak şimdi sadece bir görüntü olacak kalacak akıllarda ve yok olacak yine yerine başkaları geçerek

bir mum başında

2011-04-20T15:02:00.000-07:00

Hoşgeldin karanlık dedi, gözleri kıpkırmızı olmuş, tüm oda duman altı olmuş oturuyordu bir mumun başında. Ateşe dokunuyor ama yakmıyordu hiç bir ateş içinin yandığı kadar yakmıyordu aslında. Bir sürü soru soruyordu aslında kendi kendine, cevaplarını bulamadığı, anlam katamadığı. Neden? Diyordu, nerede hata yapmıştı yine... Anlayamıyordu ne insanları ne de kendisini artık, yine karanlık gecelerde tek başına içtiği saçma birasıyla tek başına oturuyordu bir mum başında.
Mum sönmeye yakın bir mum daha yaktı, hatırlatıyordu içindeki ateşi aslında ve asla söndürmek istemiyordu. Ancak her gelen su döküyordu içindeki ateşe, hani tam diyordu işte kıvılcım, işte ateş, işte yeniden yeşeren umutlar ama ama yine kalıyordu karanlıkta bir mum başında. Baharda açan yalancı çiçeklere dönmüştü, etrafa yaymaya başlamıştı ki kokusunu yine dökmüştü tüm çiçeklerini. Belkide kaderiydi artık, inanamadığı, umutlarının yok olduğu kötü bir kader.
Şarabı bitmek üzereydi ayağa kalktı, bir umut dolaba baktı belki son bir şişe daha çıkacaktı ancak şans bu ya o bile yoktu, odasına girerken gözleri aynaya takıldı. Başı dönüyordu, gözlerinin altı şişmiş, saçı başı birbirine karışmıştı ne zamandır bu haldeydi hatırlamıyordu bile. Parça parça hatıralar geldi aklına bu hale girmeden önceki anıları, rahattı sanki, keyfide yerindeydi en azından gülüyordu. Gülmek diye düşündü ne kadar olmuştu gülmeyeli, boğazında yumrusuyla dolaşalı çok uzun bir zaman olmuştu. Oturdu yine masasına söndürdü mum’u parmaklarıyla, ufak bir sızı ile karardı yine dünyası...

Gerçekler

2011-04-20T14:58:00.000-07:00

Gerçeklerden saklanmak için yaratmamış mıydı zaten hayal dünyasını, ancak bu yolla kaçabiliyordu işte saklanabiliyordu bir şekilde, zaten alkolde yardımcı oluyordu saklanmasına. Ama bu kadar zor olmamalıydı ya sonuçta hiç mi çabalamıyordu, hiç mi bir şeyler yapmaya çalışmıyordu. Çalışıyordu tabi ki ama ya yeteri kadar çabalamıyordu ya da başkaları tarafından yeterli görülmüyordu, zaten asıl sebepte bu değil miydi içine kapanmasının kimseyle konuşmamasının. İşte bu yüzden zaten yarattığı gölge oyununda oynuyordu, kendi karakterleriyle kendi gölgesiyle. Yoruluyor ama yinede sonuçta o da bir canlı ya ne kadar dayanabilirdi ki, hani hep düşünürdü enerjisinin bitmeyeceğini başkaları mutlu oldukça o da onlarla mutlu olacağını, bir şekilde bir çözüm bulurdu başkalarını sorunlarına ama ya kendi sorunları bir kimsede dönüp sormadı ne derdin var diye, teşekkür ettiler gittiler belki kaç defa hayat kurtardı ölümden döndürdü insanları sözleriyle kelimeleriyle ama onları çektikçe uçurum kenarından biraz biraz yaklaştı sanki ama atlamamaya kararlıydı gün doğuşunu ve gün batışını izlemeye başlamıştı zaten o uçurum kenarından o hayal dünyasından. İnsanlara aldırmadan, takmadan sonuçta böyle olması gerekiyordu ve oldu da. Keşke diyordu keşke bu kadar iyi niyetli olmasaydı ne yapsın ki kaderi böyle değer verdiği bir kimseye kıyamıyordu o yüzden zaten çizikler içindeydi ya ona birşey olmasın diye kendine atıyordu çizikleri. Ama kan damlaları yerdeki, duvardaki hatırlatıyordu ona hatalarını, yanlışlarını bir daha yapmaması gerekenleri aldırsa keşke aldırmıyordu işte içindeki o umut ışığını her gün bir mum yakarak etrafa yayıyordu belki bir gün diyordu bir gün o ışığı başka birisi getirecek ve unutturacak herşeyi, zaman gösterecek bunları tabi, zaman akıp geçerken birer birer götürüyordu ondan ruhunu, gençliğini parça parça keserek ve sanki işkence yaparmışçasına zorla götürüyordu.

Belki bir gün

2011-03-03T17:20:00.000-08:00

Giderken buralardan gözüm kapalı yağmur taneleri düşüyordu bir bir etrafıma.. sanki ağlıyordu gökyüzü yok oluşuma buralardan kaybolmama, oysaki geldiğim gün nasılda güneş vardı. Bir bahar edasıyla çiçekler tüm güzelliklerini ortaya dökmüş, kokularını etraflarına yaymışlardı.. Ancak şimdi bir kış gibi karanlık ve puslu, kupkuru ve çamurlu aynen şu an olduğu gibi yağmurlu.. Yürüyorum, aldırmıyorum yağmur tanelerinin yüzüme vurduğu damlaları veya çamur'a batarak yürümeme, sadece yürüyorum amaçsız ve buralardan uzaklara. Gök yarılıyor sanki, şimşekler etrafı aydınlatırken oluşan iz aynı fotoğraf flaşlarının gözünü aldığı gibi alıyor ve anıları canlandırıyor birer saniyeliğine bir şimşek zamanı kadar.. Bir kahkaha atasım geliyor ancak gözyaşlarım yağmur'a karışıp yere düşüyor belki diyorum belki bir umut bu yaşlarla birlikte bir tohumdan bir çiçek çıkacak ve başka birisini kokusuyla, rengiyle mest edecek belki bir gün o çiçek ben olacağım ama şimdi gidiyorum uzaklara yepyeni bir bahar'a, güneşin doğuşuna..

Genç mi? Yaşlı mı?

2011-01-14T13:15:00.001-08:00

Yaşı otuzu geçmiş saçlarına tek tük ak düşmüş gençliğinde gezmediği yer kalmamış birisiydi, şanslıydı hep en güzel fırsatlar onun önüne çıkar, en güzel şekilde değerlendirir hayatına anlam katardı. Dostları vardı, sevdiği insanlar vardı. Kariyerinde ise bir şekilde de olsa başarılı olmuştu, rahattı, kendine güveni tamdı. Yaşadıkları geçmişinden gelenler zordu ama yinede başarıyordu ayakta kalmayı, takmıyordu belki de umursamıyordu artık başka hiç kimseyi. Dıştan çok güçlü ve yenilmez bir adam olarak gözüküyordu. Ama acaba içi böyle miydi? Elbette ki hatalar yapmıştı ve o hataların bedelini ağır ödemişti, belki de hani onu bu kadar rahat yapan, adam yapan o hatalar olmuştu. Kaybettiği düşündüğü şeyler aslında bir hiçti, oysaki o yaşamayı öğrenmişti insanları daha dikkatli dinleyerek, kendinden ödün vermeyerek onları tanımaya çalışmıştı. Sevmişti, açılamadığı aşkları olmuştu hep içinde bir ukte olarak kalan ve pişmanlığını yaşadığı kişiler. Hep düşünürdü, acaba derdi o hataları yapmasaydı hayatı nasıl olurdu. Kafasını salladı ve düşünmekten vazgeçti artık çok geçti, onlar sadece kalbinin en gizli yerinde bir hazine sandığında saklı duracak belki en güzel belki en pişman anıları olarak kalacaktı. Hala karşılaştığında yüreğini hoplatacak ama geçmişte güçlü olamadığı için gülümseyerek baktığı yüzler olacaktı. İçecekti durmadan, silmeye çalışacaktı ve sil baştan yaşamayı isteyecekti. Belki bu sefer, bu sefer hata yapmayacaktı ve avucunun içinde duran o güzelliği tutacak, bir bahçıvanın bahçesini koruduğu gibi koruyacak, değer verecek ve daha çok sevecekti. Tamam, belki bu kadar gezmeyecek, bu kadar tecrübe kazanamayacaktı ancak pişmanlıklar yaşamadan mutlu bir hayatı olacaktı, belki de onunla gezecekti tüm istediği yerleri. Kahkaha attığında tebessümle karşılayacak bir yüz olacaktı veya ağladığında omzuna sarılabileceği bir omuz. Ancak artık çok geçti bunlar için, yıllar yılları kovalamış ve yorulmuştu… Geçmişe dönüp baktığında sadece onu görüyordu ve bir ah geçirip şarabından bir yudum alıyordu. Şömine başında kitabını okuduğunda tüm betimlemeler onu anlatıyordu ama şöminenin sıcağı değil, kendi içi yakıyordu ısıtıyordu evi artık… Harekete geçmek için çok geçti, o yüzden her zaman yaptığı gibi derin bir nefes alıp Dünya haritasından ve bir yer seçti. Bambaşka bir ülkeye yelken açtı bir umut için, içinde o sönmeyen ateş için…

cesurdu..

2011-01-14T13:14:00.001-08:00

uyumaya başlarken tüm vucudunun ağrıdığını hissetti, tüm gün çalışmıştı bir kaç kuruş için, evin ihtiyacı eksik kalmasın diye. Bir rüya gördü, okyanusun dibindan tek tek taşları çıkartıp duvar örüyordu, sabah uyandığında hayırdır dedi ve işine gitti. Her an ve her saniye bu rüyayı düşündü, hayatında denize bile girmekten korkmuş oysa rüyasında daha da korkutucu olan okyanusa girip çıkıyordu. Bu bir haber miydi onca zorluğa rağmen daha zor bir dönemden geçeceğine dair? Ne iş olsa yapmaya hazırdı zaten kimi zaman inşaatlarda kum taşır, tuğla dizer kimi zaman aç kalır sıkardı kemerinin tokasını. Ancak bu zaman işe en çok ihtiyacı olduğu anda bu rüya? Acaba işinden mi olacaktı bu onun için bir yıkımdan farksız olurdu. Elini yüzüne götürdü sakallarını kaşıdı ve tekrardan hayır olsun dedi ve işine devam etmeye başladı. Yine bir gün inşaatın 8. katında tuğla diziyordu ta ki öksürürken tökezleyip düşene kadar. Hiç kimse arkasından yas tutmayacaktı ama adı Osmandı, daha hayatının ortasında ekmeğini okyanusun dibinden çıkartacak kadar cesurdu..

kapalı bir kutu!

2011-01-14T13:12:00.000-08:00

Neredeyim ben? Ne yaptımda buradayım şimdi? Taş duvarlarla örtülü bir oda olduğunu hissediyorum, hiçbir yerden ışık girmiyor, kendi önümü bile göremiyorum, ne bir ses, ne bir dokunuş.. Düşünüyorum ne yaptım bundan önce? Hatırlayamıyorum sadece zifiri bir karanlık var, sanki daha önce hiç güneşi görmemiş gibiyim, peki ya yağmur tanelerini veya kar yağarken yürüdüğümde yüzüme vuran o güzel masum parçalar, neredeler? Kim aldı onları benden? Kayboldum sanırım, nerede olduğunu bile bilmediğim bu yerde kendimle tek başıma. Ama ama hatırlıyorum sanki parmaklıklar ardında olduğumu zaten hapis miydim yoksa? İnsanların yüzlerini hatırlıyorum yüzüme bakıp gülümsedikleri ama sonra yalnız bıraktıklarını ve zor olduğunu hatırlıyorum ama gerisi niye karanlık ve boş. Peki, ne zamandır buradayım, bu halde? Çıkmak istiyorum artık, bağırıyorum, çığlık atıyorum çıkarın beni diye, ama sesimi kimse niye duymuyor, hissediyorum bir yerde yatıyorum ama kıpırdayamıyorum bile, bazı sesler duyuyorum, ama çok uzaktan geliyor ağlama sesi mi o? Kim neden ağlıyor? Tek hatırladığım odamda tek başına oturduğum, kendimde olmadığım… Ama gerisi yok sadece bir ışık parlaması o kadar, yoksa yoksa kendimi mi vurdum, yapmış olamam gibi geliyor ama o zaman ölmüş olmam gerekmez mi? Off bu sorular başımı iyice ağrıtıyor, hiç birisinin cevabı yok sanki. Bundan öncesi yaşanmamış sanki. Peki ya ölmüşsem niye bedenimden ayrılmadım hala, yoksa bu bir lanet mi, bu et yığını içinde hapis mi kaldım? Neden yaptım ki bunu bir daha hissedemeyecek miyim bir bedenin sıcaklığını, bir daha hissedemeyecek miyim üşümeyi, ya hiç çıkamazsam bu bedenden. Kurtulmak için yapmıştım oysaki bunu ama daha büyük bir lanet içinde tıkıldım kaldım ve çıkamıyorum artık bu soğuk bedende çürümeyi bekleyeceğim bu morg ta gömülmeyi bekleyeceğim kimsenin çıkartamayacağı, iyileştiremeyeceği bu bedende hapis kaldım.

Bir hikaye, Bir insan

2010-11-30T06:15:00.000-08:00

Gün ağarırken gözlerini kıstı ve içini ısıtan güzelliğe baktı gecenin soğuğu ve karanlığı daha yeni gitmişti. Attı sırtından kat kat bindirdiği battaniyelerini karanlıktan saklandığı ve soğuktan korunduğu.. Artık güneş doğuyordu hem dışında hem içinde. Kaybedecek hiç bir şeyi olmayan bir adamdı ve sadece kazanabileceği sonsuzluğu düşünüyordu. Ayağa kalktı balkonun kapısını araladı içi birden ürperdi, bir titreme geldi duraksadı bir an ama artık çok geçti durmak için sadece ilerlemesi gerekiyordu. Derin bir nefes aldı ve kendinden emin bir şekilde çıktı dışarı. Yaktı sigarasını yakar gibi kendi ciğerini, ağzına götürürken düşündü geçmişini ve üfledi dumanını bir küfür gibi, lanet etti kaybettiği yıllara taşıdığı acılara. Kaç ay geçmişti saklandığı odadan çıkalı saçları ve sakalı birbirine karışmış gözlerinin önüne düşmüş hayallerine bir perde çeker gibi. Saçlarını düzeltirken fark etti ellerindeki geçmişten kalma yara izlerini, herkes bir bir çizik atmıştı hatalarından dolayı hiç affetmeden, acımadan, umursamadan her ne kadar izler kaldıysa bile kendi elleriydi, kendi tecrübesiydi. Eğer tutacaksa bir dalı bataklıktan çıkarken, bu eller yardım edecekti ona.. Hayatı değişmişti aynı hayallerinin değiştiği gibi. Kurabilecek miydi yeni hayaller umuda dair? Yorgunluğuna ve umutsuzluğuna rağmen baktı dışarı sessizce, iki kuş gördü birbirine kur yapan bir ağacın dalında. Açan çiçeklerin kokusu geldi burnuna uzun zamandır hissetmediği duygular yeniden canlanmaya başladı. Uzun zaman sonra gülümsedi, oysa kahkahasını bile unutmuştu.. Ne kadar zaman geçmişti yara almadığı o bahardan? Hatırlayamadı bu bir işaretti belki de yeni bir baharın güzel olacağına dair. Bu sefer sigarasının dumanını üflerken gülümsedi ve hissetti içindeki ateşi yeniden en baştan..

Burhan Barlas

Bir son, bir başlangıç

2010-11-26T15:27:00.000-08:00

gecenin alacakaranlığında bir vakitti.. düşünceler, hayaller, umutlar ve kabuslar birbirini kovalıyordu sanki.. bir oda ve oda da tek başına oturan bir insan, geçmişini ve geleceğini düşünüyor, hatalarıyla tek tek yüzleşiyor.. hayatına girenleri düşünüyor, nasıl çıktıkları, çıkarken ruhunun bir kısmını, kalbinin bir kısmını ve benliğinin bir kısmını nasıl bir kör bıçakla kesermişçesine aldıklarını düşündü ve sonra başladı insanları izlemeye, yapılan hataları bir hiç uğruna kırılan kalpleri düşündü, sevdiği ama söyleyemediği insanlar geldi aklına sırf kaybetmemek uğruna sustuğu ve uzaktan izlediği..ama artık çok geçti bunlar için, ayağa kalktı ve ışıkları söndürdü etraf karardı düşünceleri gibi, sadece bir ışık hüzmesi görüldü ve bir el silah sesi.. yerde yatan bedeni titredi ve gevşedi ısısı yavaş yavaş soğumaya başladı.. duvara ise ardında kalan düşünceleri, hayalleri, umutları sıçradı bir daha çıkmamak üzere bir iz, bir leke olarak kalması için..

Garip bir gece..

2010-11-21T16:43:00.001-08:00

bir garibim bu gece, bir yandan çok sıkkın ve yanlız bir yandan neşe dolu, tarif edemiyorum kendimi artık duygularım o kadar yıpranmışki artık karışıyorlar birbirlerine habersizce, sitemsizce.. içsem geçer diyorum geçmiyor, bir amaç arıyorum bulduğumu sandığım anda o da bitiyor, zaman geçiyor kendimi bulamıyorum eksik birşeyler buluyorum eksik birşeyler görüyorum ya kendimde ya da başkalarında, gidiyorum artık vakit geldi, gitmeliyim artık daha nereye kadar kendi peşimde koşacağım, yoruldu bu ruh ama artık, hissiz duygusuz.. bazen ama bazen kışın açan bir çiçek gibi kıpır kıpır umut dolu oluyorum, umursamadan, takmadan yaşamaya çalışıyorum kendimle çevremdekilerle, ulaşmaya çalışıyorum yıldıza, derdimi anlatıyorum ona ama yinede bir gün daha geçtiyor, karanlık ve soğuk bir gecedeler ardında güneşi ve sıcağı hayal ediyorum.. ısıtsınlar beni alsınlar kollarına çeksinler beni bu karanlıktan, korkudan ve donmaktan diye düşünüyorum ve dalıp diyorum uzaklara deniz kenarında bir kayanın üstünde oturmuş...

Bir damla su

2010-11-02T16:37:00.000-07:00

Bir damla su olalım önce bir nehre oradan bir denize oradan okyanusu aşalım yeni yerlerde bir çok damla ile bir olalım kendimizi bulalım görelim ne kadar saydam olduğumuzu ama ne kadar çabuk buhar olacağımızı, soğukta nasıl donup bir şekle bürüneceğimizi, buhar olup çölde gezeceğimizi, bir damla olalım ve dünyayı gezelim..

Anlamıyorum

2010-10-26T14:38:00.001-07:00

Anlamıyorum neden yalanlarla dolanlarla hayat ilerliyor, anlamıyorum madem bir yalan uğruna adım atıyorsun ne diye benide sürüklüyorsun, anlamıyorum hayallerle ne diye oynuyorsun.. Bu kadar basitmiş düşününce hayat sanki bir yalanla düzeltecek herşeyi saçma çok saçma.. bir gün varsın bir gün yoksun bari dürüst bir yaşamın olsun her neyse anlamıyorum dürüst yaşamak niye bu kadar zor, anlayamıyorum kandırılmak ne kadar kolay... bir tüneldeyim iki ucuda karanlık bıraktılar beni burada ne geriye gidecek kadar güçlüyüm ne ileriye gidecek kadar cesaretli...

ufak bir yazı işte

2010-10-26T12:36:00.001-07:00

ufak bir yazı işte
düşündüm karanlığı
buldum kendimi
aydınlanmaya çalışırken
yaktım kendimi
söndüm
yok oldum..

bir hiç uğruna

2010-10-26T12:32:00.000-07:00

sildiler akıllarından oysaki daha yeni yerleşmeye başlamıştı, daha yeni bir benlik katmıştı etrafındaki insanlara, bir hata uğruna bir yanlış uğruna tırmandığı dağdan aşağıya hiç acımadan attılar, belkide son gücüyle tırmanmıştı o dağa son bir umuttu o dağ son bir mumdu etrafını aydınlatan.. söndürdüler mumunu karanlıkta bıraktılar, umudunu hayallerini çaldılar, yanlızlığa mahkum ettiler.. oysa ki tam ne kadar mutlu olduğunu söyleyecekti, sabredemediler, affetmediler, attılar derin sonsuz boşluğa...

bir kıt'a

2010-10-25T17:18:00.000-07:00

giderken umut oldu
kaldığımda hayat
bir nefes, bir öpücük
buydu aradığım hayat

Saçmalama..

2010-10-25T17:05:00.000-07:00

Saçmalama.. kaybedeceksin kendini, karşındakini, çevrendekileri saçmalama sakın dikkat et, hata yapıyorsun ileriye dönük değil bu adımlar saçmalama kaybedeceksin kendini ve ruhunu.. gömüyorsun kendini çıkmaya çalışırken bir bataklığa saplandın çekme kimseyi yanında.. bile bile hata yapma kaybediyorsun gömülüyorsun sonsuz kumlara kimsenin seni bulamayacağı ve sonunda sadece bir beden olarak kalacağın yerde kayboluyorsun.. saçmalama ve dur! uzaklaş çabuk kendinden bırak düşüncelerin gömülsün sen kaç kurtar kendini yeni düşünceler yaratırsın ama ya gömülürsen? kim çıkartacak kim umursayacak arkandan kim kim? o mu? bu mu? en yakınındaki mi? saçmalama ve devam et, bekleme sakın...

Aramak..

2010-10-20T14:28:00.001-07:00

arar insan bir ruh arar bir beden, kendinden başkasını güldürecek canlandıracak bir ruh arar kaybolan bir ruhu arar o ruh kendi ruhunuda canlandıracaktır kaybolurken içinde karanlığa gömülürken, bir eli tutmak ister yaşamak için, gözünden akan göz yaşlarını silip bir gökkuşağı oluşturmak ister güldürürken, damarlarında akarken hayat taneciklerine karışmak ister o olmak ister ve başkasını bulurken kendinide bulmak ister bencilcesine sadece kendini düşünürken aslında diğer yarısını düşünmek ister zordur hayata tutunmak tutarken adım atmak ilerlemek geleceğe ve güzelliğe

Ruhum..

2010-10-08T14:31:00.000-07:00

sıkılıyor kimi zaman bu ruh atmak istiyor kendini bu et yığınından uzaklaşmak özgür olmak bir yere bağlı kalmak değil bir ay gibi değil, bir deniz gibi olmak her an farklı bir yerde olmak istiyor, alışamıyorum bu bedende hapis kalmaya uçmam gerekiyor, kendimden koparsam yok olacağımı bile bile gitmek istiyor ayrılmak istiyor bu ruh, kendini bulmak belki kaybolmak bir süre ta ki bir yıldız gibi parlayana kadar, asla kaymayacak, asla sönmeyecek bir yıldız gibi.. karanlığımda aydınlık, soğukluğumda sıcaklık olana dek terk ediyorum bu bedeni sonsuza dek...

Soğuklar..

2010-10-06T13:44:00.000-07:00

Havalar soğurken insanlarda soğumaya başlıyor sanırım, yazdan sonra sönen közler gibi belkide, kıvılcım yetmiyor artık ısıtmaya yeniden canlandırmaya ateşi, bir kere soğudu mu içimizdeki ateş gözlerde donmaya başlıyor ve ne kadar çabalarsan çabala yakamıyorsun tekrar.. oysaki büyük ateşlerin insanıyız o ateşte hem pişen hemde ısınan, büyüyen.. içindeki ateşin sönmesi umutlarının tükenmesine eş değer belkide, zaman geçerken, etrafımız donarken düşlerimizde yakar olduk ateşimizi ta ki birisi söndürene kadar ve uyanıp da artık ateşsiz bir dünyada yaşadığımızın farkına varana kadar.. artık o kadar alışıyor ki insan soğuğa, sıcak olan bir varlık bir beden bile bir yabancıymış gibi geliyor ve donmaya terk ediyoruz...

“YAŞADIĞIM BU HAYAT BENİM SEÇİMİM.”

2010-08-05T11:23:00.000-07:00

“…Birbirimizi yeniden görene değin aradan çok uzun zaman geçebilir. Ama Alaska’dan tek parça dönebilirsem, benden haber alacağına emin olabilirsin. Sana önerdiğim şeyi tekrarlamak istiyorum; yaşam tarzında köklü bir değişiklik yapmalı, daha önce hiç duymadığın ya da yapmakta kararsız kaldığın türden şeylerin tamamını yapmaya başlamalısın. Çoğu insan onları mutsuz eden koşullarda yaşıyor ve gene de bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorlar. Çünkü güvenli, rahat, rutin bir hayata koşullanmış durumdalar. Tüm bunlar huzur veriyor gibi görünse de insanın içindeki maceracı ruh için kesin olarak belirlenmiş bir gelecekten daha yıkıcı bir şey düşünemiyorum. İnsanın yaşama arzusunun özünde macera tutkusu yer alır. Yaşamın keyfi yeni deneyimlerde yatar, bu yüzden sürekli değişen bir ufuktan daha büyük keyif olamaz.”

“YAŞADIĞIM BU HAYAT BENİM SEÇİMİM.”

Öylesine..

2010-07-29T15:15:00.000-07:00

Karanlığımı çaldığın pencereden sızıyor kanım ağır, yaralı...
Başıboş bir sarhoşluğun kara üzüm kokusunda damlıyor pencereme mehtap.
Bacak arası savurganlığında üflüyorsun umutlarımı
Kadınlığın düşüyor peşime ne zaman erkek duracak olsam...
Yit ve git
Cennet ne cehennem yok kaygım
Sen kendine melek dediğin gün
Ben bütün meleklerimi bağışladım…
şeytanın cürümü kadar sevişmedim boğma beyaz rakı kadehiyle
Gecenin bacak arasından geçti tüm arsız günahlarım
Yok sen de kalan bir yüzüm, bir dilim, bir dudağım
İnlemeli gecelerinden arta kalan kirli çarşafların günahı
Yok benim günahım!
Sen sabi bir bebek çığlığıyla sustuğundan beri
Ben arsız, asi, yaşlı bir ihtiyarım.

(Alıntıdır)

Yunuslar ve huzur..

2010-07-21T12:51:00.000-07:00

Bir insanın yapması gereken en güzel mutluluklardan birisi sanırım, onlara iletişim içerisinde olup onlarla konuşmak anlaşmak, ne zaman canım sıkılsa anlıyorlar ve beni neşelendiriyorlar aileden farksızlar sanırım :) kimi zor günlerimde onlar yanımdaydı hani pek çok insandan çok daha duyarlılar sanırım en azından çok daha hisliler, sanslıyım onlarla beraber güzel bir yaz geçiriyorum boş günler onlarla geçiyor herkesin imrenerek baktığı gözlerle güzel bir yaz =)

Bavullar..

2010-06-25T11:42:00.000-07:00

Geçmişten gelen kötü anılar, acılar, kederler belkide taşıyoruz onları yanımızda en mutlu anlarımızda bile yanımızdalar ve eziyorlar bizleri.. her geçen bir yıl yeni eşyalar koyuyoruz, yeni insanlar koyuyoruz bavullarımıza tıka basa dolsada taşıyoruz ve yaşamaya çalışıyoruz, sonra bir gün birisiyle karşılaşıyoruz ve aynı bavullar onda da var bir sürü geçmişten gelen acı, sıkıntı diyorsun ki gel taşıyalım beraber kaldıralım paylaşalım sonra zamanı geldiğinde kimden aldıysak o acıları onlara geri atalım.. ama olmuyor sanırım çünkü dipte de olsan tepede de etrafında duvarlar varsa geçemiyorsun önce o bavulları atman gerekiyor ki yeni bir hayata başlayabilesin belki de yeni el'i tutabilesin.. ama güven duygusunu geri kazanamadığımız için o bavulları yinede taşıyoruz, yeniden o bavula sıkıntılar girecek ve yükümüz artacak diye o el'i tutmuyoruz ve belkide o el ile beraber yük atılacakken ve ferahlayacakken eski yüklerle yola devam ediyoruz..

Yüzler

2010-06-17T16:06:00.000-07:00

iki yüzüm var..
sen güleni gördün ama aslı ağlayanı galiba
ama ikisi içiçe çoğu zaman
şimdi ağlıyorum çünkü biteceğini biliyorum küçük mucizemin
ve gülüyorum çünkü ona hiç sahip de olmayabilirdim
işte hayatın özeti de böyle sanırım.. belki bir gün özlersin diye düşünüyorsun, umut bağlıyorsun insanlara, yeni insanlarla tanışıyorsun ve daha çok yaralanıp kalıyorsun geride sadece izler ve tecrübeler kalıyor...
Neyse gidiyorum yelkenlimle huzur, mutluluk ve kendimi bulmaya.. beklerim..

Ink

2010-06-09T12:00:00.000-07:00

hepsi birer reaksiyon!
bir olay sonraki olayın sebebi oluyor.
bir adamın zayıf noktası varsa, kusurludur.
bu kusur da onu suca goturur.
suc da utanca goturur.
onurundan ve gururundan taviz verdiği bir utanca.
onur ba$arisiz olursa,
umutsuzluk galip gelir ve hepsi adamın yıkımına neden olur.
bu da onun kaderi olur.

Böyle bir film yok karanlık ve aydınlık, rüyalar ve kabuslar.. ama hayat gerçekten bir zincir reaksiyonuna bağlı ilerlerken başka bir zincire bağlanıyoruz ve o zincir başkalarını etkiliyor..
Herkesin birbiriyle alakası var ve herkes birbirini tanıyor aslında bu zincirler sayesinde..
Bu arada jacob's chain dinleyin mutlaka..

Büyüdüm..

2010-06-07T13:45:00.001-07:00

Aslında söylenecek o kadar çok şey var ki,herkes farklı hayatları yaşıyormuş aynı hayatları yaşadığını sanırken sanırım zaman ne çabk geçti düşünmedik böyle ilerleyeceğini böyle olacağını ama biliyor insana koyan çok şey var bir bilim adamına göre farklı evrenler varmış ve orada insanlar bu dünyada yaşayamadıkları alternatif hayatları yaşıyorlarmış hangisi gerçek bilmiyorum ama ileride çok acı vereceği kesin... tecrübelerle büyüdük, hayatın suyunu içtik şimdi su buhar oldu ve büyük insan gidiyor işte kimsenin bulamayacağı kimsenin bilmediği yerlere.. geçtiğimiz yollar üzerinde çalılar oluşmuş o kadar uzun zaman olmuş ki geçmeyeli sanırım olmuyor istesekte kimse gelmiyor.. şu an değil ama biliyorum ki haykıracağım dünyaya çığlıkları, büyüdüm ve acı verdi...

boşluk..

2010-06-02T14:27:00.000-07:00

rüzgar eserken bir serinlik çöktü bedenime
üşürken terledim
terlerken eridim
yok oldum..

zaman geçerken kendimi buluyorum

2010-05-17T15:30:00.000-07:00

Kimi zaman hüzünlü kimi zaman güzel ama daha çok kafamdakileri atmak için yazdığım için, hani kendimden uzaktayken yazıyorum ki kendimi bulabileyim diye sonra da okumuyorum o an ki duygularım çünkü zaman geçiyor büyüyoruz ve olgunlaşıyoruz ama tabi eğlenmesini de biliyoruz kimi zaman düşünüyor insan geçmişi ve anılar canlanıyor kayboluyoruz anılarda sonra hiç birşey olmamış gibi davranıp devam ediyoruz hayata ama şunu da biliyorum ki yaşadıklarım beni büyüttü ve olgunlaştırdı rahat bir adamım eskisi gibi çekingen değilim büyüdük ya büyüyoruz hala...

Sana Büyük Bir Şey Söyleyeceğim Sana büyük bir sır söyleyeceğim

2010-05-17T15:03:00.001-07:00

Sana Büyük Bir Şey Söyleyeceğim

Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Korkuyorum senden
Korkuyorum yanınsıra gidenden
Pencerelere doğru akşam üzeri
El kol oynatışından
Söylenmeyen sözlerden
Korkuyorum hızlı-yavaş zamandan
Korkuyorum senden
Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Kapat kapıları
Ölmek daha kolaydır, sevmekten
Bundandır işte benim yaşamaya
katlanmam
sevgilim...

Acaba?

2010-04-24T14:58:00.000-07:00

Hani nerede o gülen yüzler, içiyorum kendimce şaraplarımı bir şişe bitiyor yenisini açıyorum içmezdim önceden bu kadar fazla ama uzaklaşmam gerekiyor kendimden, bir yerlere gitmek istiyorum uzaklara kimsenin beni tanımadığı, görmediği, bilmediği sadece yeni insanların olduğu, bir bar da otururken insanları izlemek, grup halinde oturan insanlara bakarak içmek ve düşünmek, bir zamanlara benimde böyle grup halinde oturduğum insanların var olduğunu düşünmek ve sonrasında acaba herkes böyle bir dönem yaşayacak mı diye düşünmek... bilmiyorum kendimi her zaman şanslı hissettim öyle gördüm bunca zaman kendi halimde ufak şeylerden mutlu olarak yaşadım, herkes rahatlığıma özendi, benim gibi olmak istedi. Ama acaba düşündüler mi ben acaba neden böyle rahatım, yaşadıklarım, hiç beklemediğim anda olanlar beni böyle büyüttü ve olgunlaştırdı... her neyse kenarda bir şişe daha beni bekler...

Yıldız

2010-04-21T11:52:00.000-07:00

Oturdum deniz kıyısına bu gece yıldız kayacakmış bekledim öyle sabah'a kadar her bir umut, hayal gibi akıp gittiklerini düşündüm. Bizlerinde birer yıldız olduğunu düşündüm kimi zaman parlayan kimi zaman sönen kaybolan ve solup giden, keşke diyorum mükemmel olsak ama o zamanda herkesten ne farkımız kalırdı ki? Eğer bir hata yapıyorsak bu hatalarla varızdır. Diyorum ya herkes kendi kendinin yıldızı kimi zaman gökteki en parlak varlık kimi zaman kayıp giden bir loşluk, birbirinden güç almaya çalışan ışığıyla parlamaya çalışan ama umudu yıkılınca parçalanan birer yıldızız..

Nerede?

2010-04-20T14:09:00.000-07:00

Dağlarda mıydı? Yoksa upuzun giden bir nehir de mi? Nerede kaybettim, kendimi nerede kayboldum? Giderken ufka, Tırmanırken dağa, Yüzerken nehirde bedenimden ayrılan ruhum nerede, nerede o çocuksu gülüşüm, imrenilen bir hayat görüyor insanlar ama dışla iç bir mi? İçim boş aklım karışık yitip giden bir umut arayan kendini arayan her şeyin en güzelini yaşayım bir süre sonra tadını kaybetmiş bir insan, bir varlık bu ben miyim? Bu kim? Ruhum ve yaşamım nerede?

Bilmiyorum ki neden?

2010-04-13T16:13:00.001-07:00

Bilmiyorum ki neler yaşıyorum neler hissediyorum kimi insanlara göre imrenilecek bir hayata sahibim, rahatım, özgürüm, her istediğimi yapabilecek durumdayım ama kimi şeyler beni bile zorluyor sanırım.. Nereden başlayacağımı bilmiyorum uzaklaşmak istiyorum yine belki alaskaya doğaya belki bambaşka hiç gitmediğim yerlere gitmek istiyorum kendimden bile uzaklaşmaya ihtiyacım var her şey gülmek eğlenmek değilmiş onu gördüm çünkü nasıl birisiysem dünyanın en güzel en zevk veren işlerden sıkılmayı başarıyorum oysa nasılda gönülden başlıyordum sanırım bana bir yerde en fazla bir ay durmak yetiyor sonra bir yerlere gitmeliyim bir avare gibi kimi zaman doğada tek kimi zaman en yakın dostlarımla kimi zaman ben bile olmadan..

öğrendim ki...

2010-02-06T13:29:00.001-08:00

Insanlara kendimi zorla sevdiremeyecegimi ögrendim. Yapabilecegin tek sey
sevilebilecek biri olmak.
Gerisi onlara kalmis...

Insanlari ne kadar düsünürsen düsün,
Onlarin seni o kadar düsünmediklerini ögrendim.
Güven elde edebilmek için yillarin gerektigini,
Ama yok etmek için saniyelerin bile yettigini ögrendim.

Önemli olanin hayatindaki esyalarin degil,
Hayattaki kisilerin oldugunu ögrendim.

Insanin ancak 15 dakika çekici olabildigini,
Ondan sonra alisildigini ögrendim.
Kendimi karsilastirmak için baskalarinin en iyi yaptiklarini degil, Kendi
en iyi yaptiklarimi kistas almam gerektigini ögrendim.
Insanlar için olaylarin degil, onlarin daha önemli olduklarini ögrendim.

Her ne kadar ince kesersen kes,
Kestiginin her zaman iki yüzü olacagini ögrendim.
Sevdigin kisilere sevgi dolu sözler söylemen gerektigini,
Belki bunun onu son defa görüsün olabilecegini ögrendim.

Her ne kadar onu çok düsünsen de,
Yine de gidebilecegini ögrendim
Kahramanlarin, yapilmasi gerekenleri ne pahasina olursa olsun,
Yapanlar oldugunu ögrendim.

Insanlarin seni hep hesapsiz sevdigini, Ama bunu nasil göstereceklerini
bilemediklerini ögrendim.

Sinirlendigimde gerçekten buna degse bile asla acimasiz olmamam
gerektigini ögrendim.

Gerçek dostlugun ve gerçek askin aramizda uzak mesafeler olsa bile
büyüdügünü ögrendim.
Birisinin seni istedigin gibi sevmemesi,
Onun seni tüm benligiyle sevmedigi anlamina gelmedigini ögrendim.
Bir arkadasin ne kadar iyi olursa olsun seni üzecegini
Ve senin yine de onu affetmen gerektigini ögrendim.

Bazen baskalari tarafindan affedilmenin yetmedigini ögrendim.
Kendini de affetmeyi ögrenmelisin.

Kalbin ne kadar kirilmis olursa olsun,
Dünyanin senin acilarindan dolayi durmayacagini ögrendim.

Geçmisimiz ve durumumuzun oldugumuz kisiligi etkiledigini,
Ama olmamiz gerekene karsi sorumlu oldugumuzu ögrendim.

Iki kisinin tartismasinin, birbirlerini sevmedikleri anlamina gelmedigini
ögrendim.
Ve tartismadiklari zaman da sevdikleri anlamina gelmedigini.
Bazen kisiligini eylemlerinin önüne koyman gerektigini ögrendim.

Iki kisinin tamamen ayni olan bir seye baktiklarinda bile
Farkli seyler görebildiklerini ögrendim

Hayatlarinda her zaman dürüst bir sekilde daha ileriye gitmek isteyen
kisilerin,
Sonuçlari önemsemediklerini ögrendim.
Seni dogru dürüst tanimayan kisilerin,
Hayatini birkaç saat içinde degistirebileceklerini ögrendim.

Verebilecegin bir sey kalmadiginda bile bir arkadasin agladiginda, Ona
yardim edebilecek gücü bulabilecegini ögrendim.
Yazmanin, konusmak kadar duygusal gayret gerektirdigini ögrendim.
En fazla önemsedigim kisilerin, benden hep uzaklastirildiklarini ögrendim.
Insanlari üzmeden ve duyarli olarak kendi fikirlerini söylemenin
Çok zor oldugunu ögrendim.

Sevmeyi,
Ve sevilmeyi ögrendim...
Ögrendim
(Alıntıdır)

zormuş..

2010-02-05T14:26:00.000-08:00

Zormuş sevdalanmak arada dağlar varken, ne kadar aştık sansakta dağları, denizler çıktı karşımıza yüzdük, yorulduk tırmandık.. Ne için sevgi uğruna, aşk uğruna, uğruna değecek bir şeyler için koşturduk bunca zaman ama malesef kimi zaman elimiz boş kaldı, ne yazacak kalemimiz kaldı ne kağıdımız yaktılar kağıdımızı, kırdılar kalemimizi aynı bir kuşun kanatlarını kırar gibi, uçmamızı kısıtladılar kendimizle, kendi dünyamıza hapis ettiler, yıktılar hayallerimizi bir daha hayal edemeyecek kadar, tamir edilemeyecek kadar, ne olurdu ki sanki izin verselerdi de sarılsaydık sımsıkı hiç bırakmamacasına, o kadar koştuk tırmandık ama bir gördük ki aslında geriye dönmüşüz kocaman bir boşluğa ve o boşlukta kaybolmaya..

Güzel şarkı..

2010-02-04T15:25:00.001-08:00

seni yerlerde göklerde bulamazlarken... bende gizli olduğunu sezenler olmuş... dumlu dumluymuşsun yüreğimde.. kımıl kımılmışsın bileklerimde... domur domur ter ışıl ışıl fer ellerimde gözbebeğimde.. aramızda dağlar yollar yıllar var iken... beni sana sımsıkı sarılı görenler olmuş... sargın yaprakmışım dallarına yangın toprakmışım yağmurlarına... türkü olmuşsun... umudummuşsun sevdama yarınlarıma...

Bazen..

2010-01-31T13:50:00.000-08:00

BAZEN
Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan,
Güneş kucağındadır, bilemezsin.
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür,
Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın.
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın.
Uçar gider, koşsan da tutamazsın...

Ne güzel bir şiirmiş bu böyle farkında olamayız bir şeylerin ancak zamanla veya fark etmek istemeyiz çünkü zor olacağını biliriz.. Ayakta olduğumuzu düşünürüz ilerlemeye çalışırız ama kimi zaman öyle düşünüyorum ki tam boşluğun ortasındayım ne sağa gidiyorum ne sola ne yukarı ne aşağıya sanki her yerimde ipler var ve havadayım koşamıyorum geride dönemiyorum bir şeylerin farklı olduğunu hayal ederdik masum insanların olduğu iyilerin olduğu böyle bir yerde büyüdüysen başka türlü hayal edemezsin malesef ama var görmediğimiz için yok diye saydığımız pek çok kötü olay var..
Neyse geceler uzun bundan sonra yazılara devam karanlık içindeki mum sönmek üzere..

Yeni bir hayat mı?

2010-01-26T11:19:00.001-08:00

Yeni bir hayat mı bizi ileriye götüren yoksa eski hayatlarda kazandığımız tecrübeler mi? Eddie Vedder'in Guaranteed şarkısı alıp götürüyor beni uzaklara ya kayboluyoruz ya da kaybolduğumuzu sanırken yeni bir ada da açıyoruz gözlerimizi.. Ne yapmak isterdim şu an sanırım;
sadece yazın yaptığım gibi deniz kenarına oturup yıldızları izlemek istiyorum
ufak bir
müzik
enstürmental olabilir
uzanacağım sadece
kayan yıldızlara bakacağım
gök yüzünde
bir mum ışığı gibi ama parlak
ama uzak
yakamozların hareketlerinde kaybolmak gibi
kendini dinleyip kendini bulmak
aynı dediğimiz gibi carpe diem
o an var
ve o anı yaşamak var
bir ufak sohbet
ve biraz şarap
kendinle kaybolmak
kendinle düşünmek..

Bir balık gibi...

2009-08-05T13:52:00.000-07:00

Kaybolurken içim karanlığa gömülürken kendi benliğim çabalıyorum denizden çıkan bir balık gibi çırpınıp duruyorum yaşamak veya nefes almak için oysa güneş altında kuruyorum kendimi kaybetmişçesine.. Kan akıyor ağzımdan bir olta iğnesi çıkmış boş durur mu? Hayat zor denizde veya karada hayatta kalmak için uğraşmak gerekiyor dümdüz ilerlerken engellere karşı gelirken tepeleri aşarken kimi zamanda düşerken yinede umudunu kaybetmeden ilerkemek gerekir zorda olsa..

Unutmak veya unutulmak...

2009-07-31T13:52:00.000-07:00

Fedakarlıklar yaşarız hayatta ve biz yaparız ya da karşıdan bekleriz zordur hayat engellerle doludur kimi zaman unutulmak gerekir hayatta kendini bulmak için kimi zaman eski problemler gelir karşına çıkar yüzleşirsin beklersin herşeyin düzelimesi için ama düzelmediği taktirde en yakınını bile unutmak istersin yok sayarsın çevrendekileri ne kadar yanında olmak istesede... Hayat ne kadar garip ne kadar zor en güzel anında var olduğun anda bir anda yok olmak kendi başına kalmak yıldızlar altında bir kadeh votka ile deniz kenarında oturmak ve düşünmek kendinle yüzleşmek kendini bulmak bir kirli gömlek gibi bir köşede oturmak ve beklemek fedakarlık etmek sevmek saymak zoru başarmak beklemek... Elbet bütün bunlar geçecek elbet güzel günler gelecek ama bugünleri beklerken zorluklar gerçekten zorluyor hayatı özellikle tek başınaysan düşüncelerinle başbaşaysan oturur beklersin herşeyin düzelmesini elbette hiçbirimiz mükemmel değiliz ama yinede yaşıyoruz melek değiliz insan değiliz neyiz???

Çabalamak...

2009-06-24T11:05:00.000-07:00

Hayatımızı düzeltmek adına çok kez çabalarız sana göre doğruyken başkalarına karşı yanlış olur.. Herşeyin mükemmel olduğunu düşünürken birden alt üst olduğuna şahit olursun sanırım hayat gerçekten sürprizlerle dolu düşün bir kez güzel olaylar aniden ortaya çıkarken kötü olaylarda aniden çıkıyor.. nedense hiç bir zaman kontrol edemiyoruz veya anlayamıyoruz gülerken aniden hüzün çökmesi niye? Şu an deniz kenarında yıldızların altında yazıyorum yazılarımı herşey güzel gibi gözüküyor acaba öyle mi? hep birer soru işaretleriyle başbaşa kalıyoruz ne yapacağımızı nasıl davranacağımızı bilemeden... vur kadehi bekle hayatı o zaman...

Düşünmek..

2009-05-14T08:43:00.000-07:00

Ben bir düşünürken karşımdaki bin düşünüyor yaşadıklarımız hayatımızı çok fazla etkiliyor düşünüyorum bambaşka konular yanlış mı yapıyorum bilmiyorum bir yerlerde hata yapıyorum sanırım mükemmel olmadım bu hayatta bende olmadım ilk kez ben olduğumu anladım hep saklandım bir dünyanın ardına ama kendimi buldum ben oldum onun sayesinde aslında çok şey öğretiyoruz birbirimize... "İster güneş ol yak beni yağmur ol ağlat beni zincileri yüreğimin artık sende" ne güzel yazmış Sezen Aksu mutluluk güzel, hayatımda ilk defa bir konu da eminim ne mutlu ki bana sen öğrettin sevgiyi gücü aşkı iyiki varsın inci tanem iyiki varsın güzel yarim =)

Zor anlar belkide...

2009-04-08T12:26:00.000-07:00

Beklemek gerekir bazen sanırım sabretmek belki de en büyük sınavımız bu bir insan ileride mutlu olmak için belki de şu an en büyük fedakarlığını yapmak zorunda... Ama eğer güçlüysen ve hissediyorsan içinde o güzel umudu hiç bir şey için vazgeçmez... Umut vazgeçilmeyecek bir duygu belki de bu yüzden ayakta dimdik durmak zorundayız belki ağlarız belki dayanamayacak hale geliriz ama bir gün gelecek ve bunları unutacağız.. Sil baştan yaşamak için her şeyi dayanmak zorundayız en kötü olaylara... "Sen güçlüsün eğer sadece benimle güçlüysen geri gelmem" güçlüyüm ve bekleyeceğim ve biliyorum ki her şey mükemmel olacak dileklerimiz gerçek olacak... Bir ege kasabasında 2 katlı ahşap evde sonsuza kadar mutlu ve huzurlu gelecek için umutluyum yağmurlar şahit denizler şahit bir söz verildiyse tutulur ne zaman olacağını bilemem ama dilerim ki en yakın zamanda özlem kavuşuncaya kadar belki bir işkence ama biliyoruz ki her olay bizi sınamak için bizim mutluluğumuz için...

Büyük insan

Korkmasam seni sevmekten....

2009-03-24T12:16:00.000-07:00

uzak olursan bana hergün her an
şüphe duyuyor içim.
bir gün gidersen,aldatırsan diye
çarpıyor yine kalbim.
bunların hepsi aşk içinde olabilir mi?

korkmasam seni sevmekten
düşünmesem sonunu senle ölsem
her anında yanında olabilsem
bir anını bile kaçırmasam.

her bir şüphe yakıyor aldanırsam.
ya biterse
yalansa bütün sözlerin
ah bir inansam, güvensem sana
son bulsa kötü düşlerim
bunların hepsi aşk içinde olabilir mi?

korkmasam seni sevmekten
düşünmesem sonunu senle ölsem
her anında yanında olabilsem
bir anını bile kaçırmasam.

Kendi kendine konuşmaktır aşk

2009-03-15T15:16:00.000-07:00

Hayır,hayır ölmek istemiyorum ben! Sonuza dek Elif'le yaşamak istiyorum... Neden peki? Ne demek neden? Çünkü onu ölesiye seviyorum. Hayır, yine yanlış cevap; ne yazık ki yine dürüst olamadın kendine! Doğru cevap şu olmalıydı; Çünkü Elif senin son şansındı. Hülya başkasıyle gitti, Canan evlendi, Esra intihar etti! Hani o nerede kendine sonsuz güvenin? İşte oğlum, güvendiğin deniz tükendi bak! Bir Elif kalmıştı, seni sımsıkı saran, güvendiğin, anlaşabildiğin. Bir daha Elif gibi birini bulmanın ne kadar zor olduğunu biliyorsun artık. İşte bu çırpınışların tek sebebi bu. Kandırma kendini! Ve bu geceden anlaşılan o ki, onu da kaçırdın elinden....

Cezmi Ersöz

Güzel kitap tavsiye ederim..

Beyaz parçacık..

2009-02-15T16:14:00.000-08:00

Keşke diyorum bir kar tanesi gibi özgür ve saf olsam.. Ne güzeldir ama kar altında yürümek hele yanında sevdiğin biri varsa bir başka güzeldir.. Onun güzelliği karşısında aşkın gücünün ne kadar büyük olduğunu anlarsın hele aşkın ve o saf güzellik bir araya geldiği zaman dünyanın en güzel olayı meydana gelir sanki bir ışık süzmesi veya o kar'ın altında yürürken sanki melekler tarafından çevrelenmişsin gibi sanki onların görevi sizleri korumak karanlığa karşı.. Ama eğer yanlızsan işte o beyaz taneler içinde kendini buluyorsun sanki sende onlar gibi bir yerlere gitmeye çalışırken ışık saçıyorsun etrafına.. Kendini buluyorsun belkide.. belkide başka kar taneleriyle yan yana gelmeye çalışıyorsun.. Belkide Berfuyu arıyorsun kar tanesini...

Güzel bir şarkı..

2009-02-13T12:29:00.000-08:00

kim demiş ki benim sana
hiç ihtiyacım yok diye
benim sana havadan sudan daha çok ihtiyacım var
benim sana havadan sudan daha çok ihtiyacım var

sen bambaşka bir güzelsin
bu canıma can verirsin
her anımda her günümde
beni baştan fethedersin

kim demiş ki benim sana
hiç ihtiyacım yok diye
benim sana havadan sudan daha çok ihtiyacım var
benim sana havadan sudan daha çok ihtiyacım var

sen bambaşka bir güzelsin
bu canıma can verirsin
her anımda her günümde
beni baştan fethedersin

gözyaşların akmasın sakın
sakın canın sıkılmasın
ver bana tüm hüzünlerini
senin kalbin kırılmasın
dök bana tüm kederini
güzel gözlerin dolmasın

sen bambaşka bir güzelsin
bu canıma can verirsin
her anımda her günümde
beni baştan fethedersin

Öyle ya çok güzel..

Amerika Günlükleri

2009-02-05T16:31:00.000-08:00

Bilmiyorum ama burada yaşadıklarımız çok büyük ders oldu belkide hayatı öğrendik her şey kolay değil bu hayatta ve derslerle hayatı öğrenmeyiz hayat bize ders verir bir şeyi elde edebilmek için çalışmak çabalamak gerekir. Susmamak gerekir söyleyeceğin bir şey varsa direk söylenmeli hani elini uzatmalısınki o eli tutabilmeliler. Çok şey düşündüm tek başıma odamda veya başka bir yerde hani geçişte yaptıklarımız kaçırdığımız güzel olaylar insanlar. Keşke susmasakta söyleyebilsek istediklerimizi ama her şeyin büyük sonucu vardır işte birisini kaybetmek veya kazanmak arasındaki ince çizgide gidiyoruz işte. Hani uzun zaman olmuştur görmeyeli sonra karşılaşırsın ama gene yollar ayrılır keşke dersin biraz daha yanında olabilseydim durupta söyleyebilseydim herşeyi ama ne olursa olsun bir gülüş bir ışık yeter ya belki bir yakamoz parçası belki bir inci tanesi hayat zorda olsa güzel bakalım gene bir gece vakti karanlıkta oturmuş bir şeylerimi paylaşıyorum neden bilmiyorum yarın belki çok geç olacak ama her zamanki gibi bekliyorum...

Eğlence mi kim biz tabiki :D

2009-01-11T10:48:00.001-08:00

Çok garip bir arkadaş çevremiz var ya her kafadan ayrı bir ses çıkıyor, kimi zaman sövüyoruz kimi zaman gülüyoruz ama ne olursa olsun birbirimizden kopamıyoruz =) kaç gece sabahlamadık ki planlar hep aynı yerde aynı evde =) Kıwo, Ooo Yee ve Suvenallarda artık hepimizin bir anahtarı olsun değil mi yani =) Yeni yıla süper girdik herkes Suit up!!! kimse giymeyecekti güyaa ama sonunda bodyguard bile olduk arabaları durdurduk ahah.. Gülmeyi seviyorum ya eminim bundan 10 sene sonrada bu ekip toplansa birisine kapak yaparız veya innde toplanırız yine orayı alt üst eder eğleniriz... Hepinizi çok seviyorum bu arada hala evdeyim yanımda ders çalışıyor kıwo bende ödeve döneyim Conquistadores iyi hoş adamlarda herkesi katletmişler yaw God Damn them...

21.12.2006

2009-01-10T15:21:00.000-08:00

Kötü bir gün kötü bir haber. Bir insanın daha 18 yaşındayken hayata bir hiç uğruna gözlerini kapatması. O bir kardeş, dost, arkadaş, sırdaştan öteydi belkide. Zaman nasılda geçiyor 2 sene olmuş onun gideli. Oysa daha yapılacak o kadar çok hayal vardı ki hayatımızda. Okuldan eve az mı yürümedik veya az mı sinir etmedim onu. Yinede kardeşten öteydik onunla. Bilmiyorum neden belkide dile kolay 13 senemizi beraber geçirdiğimiz için benim acı çektiğim dönemde o yanımdaydı onun acı çektiği dönemde ben yanındaydım. Ne bileyim işte şu ufacık hayatımızda pek çok şey paylaştık küstük, eğlendik hiç unutmam 4. sınıfın sonunda gösteri vardı ve o gösteriden sonra birbirimize sarılarak biz ayrılamayız şarkısını söylemiştik ama ne oldu hayat ayırdı işte bizi 13 sene sonra. Zordu yanlızlık güvenebileceğin birisini kaybetmek insanların yüzlerindeki korkunç ifadeyi görmek mezarının başında. Hatırlıyorum o anları o kötü anları ilk toprağı atışımı herkes gittikten sonra mezarının başında ağladığımı orada donduğumu insanların beni zor ayırdığını oradan. Gerisi bulanık bir kaç yüz Ulaş ve Özge, Burak, Güldehan vs sevdiğim bir insanı geride bırakıp hayatımıza devam etmek zor. İnsanların değiştiklerini görmek zor, abi yanına geliyorum görüşelim diyememek zor. Şimdi İstanbulda gezmek daha zor çünkü o beni gezdirdiydi, eve gitmek anlamsız o yok çünkü, geleceğe eskisi gibi bakmak imkansız... Görüşmek üzere...

Kardeşim Hasan Saka anısına...

Into the wild...

2009-01-09T05:56:00.001-08:00

Vahşi yaşamda tek başına yaşamak hiç bir şey düşünmeden her şeyden uzak, herkesten habersiz... Kendi başına sadece kendini düşünerek yaşamak bundan daha güzel ne olabilir ki.. Başkalarını düşünmek zorunda değilsin para önemsiz, iki yüzlü insanlar yok, anılarında yanlızca iyi insanlar çünkü kötüleri zaten atmışsındır belleğinden.. Ama sonuçta her iyi olayın yanında kötü bir sonda gelir seni bulur "Happiness only real when shared" mutlu olmak için paylaşmak gerekir bir şeyleri sevgini, aşkını... yaban hayata çıkmak isterdim ama sadece arkadaşlarımla, dostlarımla ve sevdiğim insanla...

Hayatı anında yaşamak güzel

2009-01-08T15:39:00.000-08:00

Bilmiyorum ya neden insanlar mutsuz ve karamsar. Oysa küçük şeylerden mutlu olmak varken neden karamsarız. Son zamanlarda herkes bunaldı sanırım kimi görsem dertli,hüzünlü. Bazen düşünüyorumda yarını düşünmeden yaşamak gerekiyor sanırım ya. Hani bir hikaye vardır ya elması en güzel şekilde çocuklar şekillendir diye çünkü değerini bilmezler yetişkinler çok fazla önem verdiği için yanlış yapabilirler.. acaba fazla önem vermekten mi kaynaklanıyor mutsuzluğumuz. Anın tadını çıkarmak lazım aslında ya hiç bir şeyi takmadan mutluysan mutlu mutsuzsan mutsuz.. Hata yapmaktan korkmadan aynen "CARPE DIEM" gibi anın tadını çıkartarak yaşamak...